این مطالب را از اطلاعاتی که مادرم به من داد، و اخباری که دیشب ساعت 9 از تلویزیون شنیدم به دست آوردم.

در روز دوازدهم تیر ماه سال 1367 یک فروند هواپیمای جمهوری اسلامی ایران به مقصد دوبی (مبدأش را نمی دانستم) حرکت می کند که مورد حمله ی یک ناو (کشتی بزرگ) آمریکایی قرار می گیرد. این ناو که مجهز به موشک های جنگی بوده است، به هواپیمای جمهوری اسلامی ایران شلیک می کند. در بین این مسافران 66 کودک زیر 13 سال کشته شده اند. جالب است بدانید که 46 تن از این مسافران را مسافران کشورهای غربی تشکیل می دادند. سران آمریکا در این وضعیت می کوشیدند مردم را فریب داده و به آنها بفهمانند که اشتباهی رخ داده است. اما پس از گذشن مدتی از این ماجرا سران آمریکا بر گردن ناخدای آن ناو مدال شجاعت انداختند.

برای شادی روح این کشته ها صلوات بفرستید.

آرش خدایاری طهرانی نژاد*. متولد 1353، فارغ التحصیل رشته ی انسانی، ادبیات فارسی، دانشگاه علامه طباطبایی. دایی مهربان و دوست داشتنی من. نقاش و طراح فوق العاده ای است. فرزند آخر خانواده و از باهوش ترین افراد خانواده است. انسان رازدار و قابل احترام و اعتمادی است. فکر نمی کنم هیچ خواهرزاده ای این قدر دایی اش را دوست بدارد. البته از قدیم گفته اند بچه به دایی اش می رود!

*: در قدیم «تهران» را این گونه می نوشتند.

-----------------------

و این هم چند لطیفه:

1-

اولی: تو تعطیلات چی کار کردی؟

دومی: هفته ی اول را کوهنوردی، و هفته ی دوم را در بیمارستان به سر می بردم!

2-

به یک آدم فضول می گویند: اگر نصف کره ی زمین را به تو بدهیم، قول می دهی دیگر فضولی نکنی؟

- پس نصف دیگرش چه می شود؟!

3-

راننده ی اتوبوس: خانم ها و آقایان! کدام یک از شما یک بسته اسکناس گم کرده؟

همه با خوشحالی گفتند: من...من...

راننده: من کش اش را پیدا کردم!

4-

دو تا میخ می روند در آب. زنگ می زنند. فرار می کنند!

5- 

اولی: می دانستی شباهت دماسنج و معلم چیه؟

دومی: هر کدوم صفر را نشان بدهند، بدن آدم می لرزد!

در مدرسه آزمون آینده سازان را (البته در پایه ی چهارم) اول شدم. هرگاه مسابقه ای در مدرسه برگزار می شد، اسمم را به سرگروه می دادم. از جمله: پوسترهای عاشورا که در حیاط مدرسه نصب شده بود، مسافری از سرزمین نور که کتبی بود، قرآن، شطرنج، شنا، و کاراته که این مسابقات در مدارس دیگر برگزار شد. و اسکیت که تاریخ فعلاً مشخص نیست. مادرم می گوید اعتماد به نفس خوبی دارم. امسال سرگروهی 3 کنفرانس را برعهده گرفتم:

1- کنفرانس مدرسه

2- کنفرانس ستاد شاهد

3- کنفرانس منطقه

تا حدودی در این کنفرانس ها موفق بودم. عاشق فضانوردی، مسابقات فوتبال، والیبال، شطرنج و شنا هستم. برای این که بیکار نشوم، برنامه می نویسم. و معمولاً در انجام آن موفق می شوم. حال که ایام نوروز است، سریال های نوروزی را تماشا می کنم. صبح ها ساعت 6:30 بیدار می شوم، همراه برادرم به پارک می روم و ورزش می کنم. البته کتابخوانی را هم خیلی دوست دارم. تا به حال دو تقدیرنامه از مدرسه دریافت کرده ام. از سفر کردن خیلی خوشم می آید، مخصوصاً اگر پرماجرا باشد. و از رمان های کودکانه ی ترجمه شده بیشتر از کتاب های دیگر خوشم می آید.

مرد خیاطی دستش کج بود*. هروقت پارچه ای برای او می آوردند، یک تکه از آن را قیچی می کرد. یک شب خواب دید تمام پارچه هایی که از مردم کش رفته بود*، بر علم آتشینی آویزان است. مردم خیاط را به صرعت طرف علم می برند تا او را بسوزانند. ناگهان مرد خیاط از خواب پرید. دست به سوی آسمان بلند کرد و با خداوند عهد بست که دیگر پارچه های مردم را ندزدد. صبح روز بعد وقتی وارد مغازه شد، ماجرا را برای شاگردش تعریف کرد و به او گفت: هروقت خواستم پارچه ای را ناقص کنم بگو: علم علم اوستا علم. چند هفته از ماجرا گذشت و در این مدت هروقت خیاط می خواست پارچه ای را بدزدد، شاگرد سریع می گفت: علم علم اوستا علم. اما روزی مردی پارچه ای بسیار زیبا برای خیاط آورد. تا خیاط می خواست پارچه را ببرد، شاگرد داد زد: علم علم اوستا علم. خیاط هم پاسخ داد پارچه ی زیبا نبود سر علم. شاگرد دوباره تکرار کرد: علم علم اوستا علم. اوستا این بار با عصبانیت داد زد: این یکی را بکش قلم! به این ترتیب باز هم تکه ای پارچه روانه ی صندوقچه ی خیاط شد.

نتیجه گیری: انسان طماع همیشه چشم خود را حتی اگر با پروردگار خویش عهد بسته باشد، به مال مردم می دوزد.

* دستش کج بود : دزد بود

* کش رفته بود : دزدیده بود

30 سال پیش بود. ایران حال و هوای دیگری داشت. همه تظاهرات می کردند. مردم آرزوی سرنگون شدن سلسله* ی پهلوی را داشتند. شاه در برابر مردم زورگو بود. و در برابر خارجی ها ترسو. شاه به فکر کشور نبود. کشور ما توسط افراد خارجی اداره می شد. ما توانستیم با 30 سال صبر و پایداری و رهبری امام خمینی (ره) جمهوری اسلامی را به وجود بیاوریم.

چند شعار انقلابی:

به کوری چشم شاه، زمستون هم بهاره

تا خون در رگ ماست، خمینی رهبر ماست

شاه فراری شده، سوار گاری شده

وای به حالت بختیار، اگر امام فردا نیاد

استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی

تنها ره سعادت: ایمان، جهاد، شهادت

حالا امروزه مردم برای یادآوری این خاطره ی شیرین در بیست و دوم بهمن روزی که انقلاب اسلامی پیروز شد، در خیابان آزادی تظاهرات می کنند.

من و برادرم نیز در این راهپیمایی شرکت کردیم. قبل از رفتن به راهپیمایی، پرچمی درست کردم. در یک طرف پرچم شعری در مورد امام و در طرف دیگر، شعاری از شعارهای انقلاب اسلامی را نوشتم. به دلیل نداشتن چوب، مداد بزرگی را که معلمم به من هدیه داده بود، جایگزین آن کردم.

در بین راه متوجه ترافیک فراوان شده و بقیه ی راه را از بلوار مرزداران تا خیابان آزادی، پیاده رفتیم. وقتی به آن جا رسیدیم، ساعت 12 بود و غرفه ی دانش آموزی برنامه ای نداشت. بنابراین من به همراه برادرم روی پل آزادی رفتیم و از آنجا به مردم نگاه کردیم. چقدر لذت بخش بود هنگامی که اتحاد و همبستگی مردم ایران را می دیدم.

* : به مجموعه ی یک خاندان سلسله می گویند. مانند سلسله ی پهلوی و قاجار.

همه جا کربلاست، هر زمان عاشوراست. حالا این گفته را تا مغز استخوان هایم می فهمم. آیا کسی هست که از بچه های بی دفاع غزه، دفاع کند؟ درست است، حالا هم کسانی برای پشتیبانی از این مردم هستند. شمر ذی الجوشن، در آن زمان قاتل بود و حالا هم با این که نسل ها پیشرفته شده بوش جای او را پر می کند. این وضع را نمی شود تحمل کرد. در آن زمان یکی از شهیدهای کوچک اسلام علی اصغر بود و حالا در غزه بسیاری از کودکان که هنوز به جهان هستی چشم نگشوده اند، شهید می شوند. فکر می کنید این عادلانه است؟ سران آمریکا و اسرائیل در خانه های گرم و نرم خود می مانند، ولی مردم غزه در حالی که هر دفعه با صدای موشک ها به خود می لرزند، می خوابند. حالا خودتان قضاوت کنید. با این که من کوچک هستم، ولی وقتی می بینم که کودکانی که هم سن من هستند، کشته می شوند، دوست دارم خود نیز بمیرم. در زیارت عاشورا می خوانیم: و لعن الله عبیدالله بن زیاد و ابن مرجانة و عمر بن سعد و شمر و آل ابی سفیان و آل زیادٍ و آل مروان. و حالا باید گفت: مرگ بر بوش و اولمرت، اوباما و مبارک.

به قول آقای قرائتی که در آخر هر صحبت خود می گوید: والسلام علیکم و رحمت الله.

مطلب پارسال ام راجع به امام حسین (ع) را اینجا ببینید.

ببخشید که چند وقت نبودم. مطلبی راجع به ساده شدن ضرب 9 در مجله خوانده بودم که برایم جالب بود. من هم با دیدن آن، روش جدیدی را کشف کردم. در مرحله‌ی اول، کار من و مجله یکی بود. اما در مرحله‌ی دوم کار من تغییراتی یافت. مجله به جای این‌که 9 را به علاوه‌ی عدد انتخابی بکند، عدد انتخابی را منهای یک کرد. البته جواب به دست آمده‌ی هر دوی ما درست است.

روش من این است: عددی را به دلخواه انتخاب کرده و در 9 ضرب می‌‌‌‌کنیم. ابتدا عدد انتخابی را از 10 کم می‌‌‌کنیم و در یکان می‌نویسیم. حالا 9 و عدد انتخابی را جمع می‌کنیم. یکان عدد بدست آمده در واقع دهگان عدد مجهول است.

مثال:

9×4=

10-4=6

9+4=13

9×4=36

چه سعادتی است که در کعبه ولادت و در مسجد شهادت.

از خسیسی پرسیدند:چه رنگی دوست داری؟
جواب داد فرقی نمی‌کند فقط کمرنگ باشد.

معلم: ترکیه به ایران نزدیک‌تر است یا به فرانسه؟
آرش:از آن جا که شما ایستاده اید یا از آنجا که من ایستاده ام؟

یک روز یک نفر پطروس را با دهقان فداکار اشتباه می‌گیرد، دست می‌کند توی چشم راننده‌ی قطار!!!!!

روزی روباهی به کلاغی می‌گوید: «به به چه صدایی، عجب دمی، عجب پایی!». کلاغ می‌گوید:«کجای کاری؟ من خودم دوم راهنمایی‌ام!».

1- مسجد گوهرشاد در کدام شهر است‌؟

-2 کدام عدد از سه برابر خودش شش‌تا کم تر است؟

3- ساقه‌ی کدام گیاه بندبند وتو خالی است؟

4- مادری سه دختر دارد هر کدام یک برادر دارند. این مادر چند فرزند دارد؟

 5- پرچم دار سپاه اسلام در کربلا چه کسی بود؟

علاقمندان می‌توانند در قسمت نظرات جواب‌ها را بنویسند.